به نام "او" به گمانم 36 ساعت دیگر مانده است به آرمون من، یادم می آید که یک ماه و نیم پیش شروع کردم به تلاش کردن برای این آزمون! لحظه ای که شروع کردم به تلاش کردن احساسات عجیبی داشتم. اراده ام آماده بود که کوه ها را تکان دهد. این را حس میکردم که در هیچ بازه زمانی ای انقدر خدا را نزدیک ندیده بودم. من بودم و خدای خودم. برای تنهایی هایم برنامه می ریختم! تنها یک هفته ی بعد دست تقدیر واقعه را جور دیگری رقم زد ... یک هفته بعد بود که با احساسی نارنجی رنگ، پاییز دوست داشتنی ام خبر شد! چند روزی را با چنگ و دندان و سراسر نادانی ادامه دادم اما ... سرانجام رویایم صادقه شد!

به نام "او" سلام! در روزگار ما چیزهایی هست...گاهی نزدیک می شوی به حقیقت بودنشان! دستانشان را میگیری... با برگ هایشان پرواز می کنی.... در روزگار ما چیزهایی هست... بدان ها دل بسته ایم ... زنده می مانیم چون هستند... در روزگار ما چیزهایی هست ... پر شور و زیبا ... نارنجی و گرم ... اما در روزگار من ... در این روزها که می گذرند ... من هستم و خدا ... گاه می شود گفت که خدا هست و من نیستم ... دیگر هیچ چیز رنگ واقعیت ندارد! نه کسی نه نگاهی نه احساسی... من از دنیای خودم تنها! و خدا صاحب دنیای من همه! رابطه ای سخت ولی زیبا! در این تنهایی اما سایه سروی تا ابدیت جاریست! ساقی من! تنها امی